Arts VG: veelzijdig én dankbaar beroep

Tekst: Mirthe Diemel, Beeld: Harmen de Jong

Hoewel het specialisme arts voor ­verstandelijk gehandicapten nog lang niet bij alle ­studenten op het netvlies staat, was het voor derdejaarsaios Wesley Varekamp (29) een logische keuze. Hij vertelt over de dagelijkse praktijk, de uitdagingen en de voldoening die het vak geeft. ‘What you see is what you get.’

Eén college over het down­syndroom – meer leerde Wesley tijdens zijn geneeskundestudie niet over mensen met een ­verstandelijke beperking. Hij is daarom blij dat hij mag vertellen over ‘zijn’ specialisme arts voor verstandelijk gehandicapten (arts VG), dat volgens hem nog wat onderbelicht is. ‘Steeds meer instellingen voor mensen met een verstandelijke beperking bieden coschappen aan, dus het wordt echt wel bekender. Maar een goed, duidelijk beeld ­vormen van het specialisme? Dat blijft voor veel studenten lastig. Men denkt vaak dat je een huisarts bent voor mensen met een verstandelijke beperking, maar dat is niet zo. De arts VG is vooral betrokken bij klachten die samenhangen met de verstandelijke ­beperking.’

Wesley haalt een voorbeeld aan van een ­cliënt met obstipatie. ‘Dat kan best een zoektocht zijn: komt het omdat er een lichamelijke klacht is, of houdt diegene zelf de ontlasting op, zoekend naar een prikkel? En waarom lukt het in de woning wel, maar op de dagbesteding niet – of andersom? Het vergt de nodige afstemming met de huisarts, of met de ­specialist als de obstipatie blijft en je iemand naar het ziekenhuis moet insturen. Welke onderzoeken zijn dan wel of niet haalbaar? En hoe kunnen we de cliënt vervolgens ­begeleiden voor een succesvolle opname?’

Samenwerking is sowieso een groot thema ­binnen het specialisme, vervolgt Wesley: ‘Het is fijn als alle neuzen dezelfde kant op staan bij een behandeling. Stel bijvoorbeeld dat een medicatie­moment precies tijdens een activiteit valt, dan is dat vrij onpraktisch en kun je die medicatie beter op een ander tijdstip geven. Daarbij moet een cliënt het aankunnen, én moet de begeleiding de behandeling kunnen geven.’ Wesley heeft momenteel ook een cliënt die kampt met ontregelde diabetes. ‘We willen hem graag medicatie geven, maar hij weigert. Wat doe je dan? We gaan nu andere medicatie met een lagere frequentie proberen met ­begeleiders die hij vertrouwt, in de hoop dat het dan beter lukt.’

Met een moeder die jarenlang in de gehandicaptenzorg werkte, zat Wesleys affiniteit met de doelgroep er al vroeg in. ‘Tijdens mijn geneeskundestudie werd ik steeds nieuws­gieriger naar het vak arts VG. Bij een van mijn coschappen trof ik een basisarts die me in contact bracht met het specialisme. Na één dag meelopen was ik verkocht: dít wilde ik gaan doen.’ Van die keuze heeft hij geen moment spijt gehad. ‘De doelgroep is zó puur. Heeft iemand een slechte dag, dan steekt ­diegene dat niet onder stoelen of banken. Twee dagen later komt diezelfde persoon gedag zeggen met een glimlach van oor tot oor. Ik vind dat mooi. What you see is what you get.’

Lees het volledige artikel, inclusief het interview met de opleider, op Arts in Spe.